اشک رازیست
 لبخند رازیست 
عشق رازیست
 اشک ان شب لبخند عشقم بود
 قصه نیستم که بگویی 
نغمه نیستم که بخوانی
 صدا نیستم که بشنوی 
یا چیزی چنان که ببینی 
یا چیزی چنان که بدانی
من درد مشترکم مرا فریاد کن!
درخت با جنگل 
سخن می گوید
 علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
 نامت را به من بگو
 دستت را به من بده 
حرفت را به من بگو
 قلبت را به من بده
 من ریشه های تو را دریافته ام
 با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام
و دستهایت با دستان من اشناست
 در خلوت روشن با تو گریسته ام
 برای خاطر زندگان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام با تو زیباترین سرود ها را
 زیرا که 
مردگان این سال 
عاشق ترین زندگان بودن!
 دستت را به من بده                                                                                                     دستهای تو با من اشناست
ای دیر یافته باتو سخن می گویم
 به سان ابر که با توفان
 به سان علف  که با صحرا
به سان باران که با دریا 
ب سان پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگ سخن می گوید
 زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام
 زیرا که صدای من با تو اشناست...